وقتی ویندوز ۱۱ را قفل می‌کنید و صفحه ورود نمایش داده می‌شود، معمولاً تصور می‌کنیم دسترسی به سیستم کاملاً متوقف شده است. قفل صفحه دسترسی کاربر به محیط ویندوز را محدود می‌کند اما به تنهایی به این معنا نیست که تمام مسیرهای دسترسی سخت‌افزاری به حافظه سیستم نیز بسته شده‌اند.

این موضوع برای رایانه‌هایی که به درگاه‌هایی مانند Thunderbolt و USB4 مجهز هستند اهمیت بیشتری دارد. این رابط‌ها می‌توانند برخی تجهیزات PCIe را از طریق یک اتصال خارجی به سیستم متصل کنند و تجهیزات سازگار می‌توانند قابلیت DMA داشته باشند. ویندوز برای جلوگیری از دسترسی غیرمجاز چنین تجهیزات جانبی به حافظه از قابلیت Kernel DMA Protection استفاده می‌کند.

همه پورت‌های USB کامپیوتر سرعت یکسانی ندارند؛ حتی ممکن است دو پورت کنار یکدیگر از دو استاندارد متفاوت استفاده کنند. اگر فلش، SSD اکسترنال یا هارد را همیشه به نزدیک‌ترین پورت وصل می‌کنید، ممکن است بدون اینکه متوجه شوید سرعت انتقال فایل را محدود کرده باشید.

این موضوع در لپ‌تاپ‌ها و مادربردهای جدید اهمیت بیشتری دارد، چون USB-C فقط شکل کانکتور را مشخص می‌کند و به‌تنهایی نمی‌گوید پورت چه سرعتی دارد. یک USB-C می‌تواند USB 2.0 باشد و پورت دیگری USB 3.2 یا USB4 و Thunderbolt را پشتیبانی کند.

اگر SSD داخلی لپ‌تاپ شما پر شده است اما به هر دلیلی نمی‌خواهید یا نمی‌توانید آن را تعویض کنید، هنوز چند راه مناسب برای اضافه کردن فضای ذخیره‌سازی وجود دارد.

ممکن است SSD داخلی لپ‌تاپ قابل تعویض نباشد، مانند برخی لپ‌تاپ‌های اپل، یا تعویض آن دردسر زیادی داشته باشد. شاید هم اصلاً به یک SSD سریع‌تر نیاز نداشته باشید و فقط بخواهید چند صد گیگابایت یا حتی چند ترابایت فضای اضافه در اختیار داشته باشید.

خوشبختانه برای افزایش فضای ذخیره‌سازی لپ‌تاپ لزوماً نیازی به دست زدن به SSD اصلی نیست. از نصب یک SSD داخلی دوم گرفته تا استفاده از کارت حافظه و هارد مکانیکی، گزینه‌های مختلفی وجود دارد.

مشکل کابل‌ها و پورت‌های USB C این است که تقریباً همه آن‌ها ظاهری یکسان دارند، اما عملکرد و قابلیت‌هایشان می‌تواند تفاوت بسیار زیادی با یکدیگر داشته باشد. اگر مشخصات فنی هر کابل را به دقت بررسی نکنید، ممکن است هیچ‌وقت متوجه نشوید که یک کابل دقیقاً برای چه کاری طراحی شده و چه محدودیت‌هایی دارد.

خوشبختانه برای شناخت قابلیت واقعی کابل‌ها نیازی نیست مانند یک کارآگاه خصوصی تمام مشخصات فنی را زیر و رو کنید. چند روش ساده برای آزمایش کابل‌ها وجود دارد که می‌تواند اطلاعات بسیار بیشتری درباره سرعت انتقال داده، توان شارژ و حتی قابلیت انتقال تصویر در اختیار شما قرار دهد. در ادامه‌ی مطلب با ساده‌گو همراه باشید تا روش‌های بررسی کابل‌های USB C را یاد بگیریم.

همان‌طور که کابل‌های USB C می‌توانند گیج‌کننده باشند، درگاه‌های USB C نیز همیشه آن‌قدرها که به نظر می‌رسند ساده نیستند. در نگاه اول، USB C فقط یک درگاه است: کابل را به آن متصل می‌کنید و گوشی شما، دیر یا زود، شروع به شارژ شدن می‌کند. اما در واقعیت، قابلیت‌های USB C بسیار فراتر از شارژ کردن گوشی است.

بسته به سخت‌افزار و استانداردهای پشتیبانی‌شده در پشت درگاه، یک پورت USB C می‌تواند لپ‌تاپ را شارژ کند، تصویر را به مانیتور منتقل کند، یک SSD اکسترنال را راه‌اندازی کند یا حتی از طریق اترنت دسترسی به اینترنت را فراهم کند. با ساده‌گو همراه باشید تا کاربردهای گسترده‌ای که USB C‌ دارد را توضیح دهیم.

همه کابل های USB C شبیه هم به نظر می رسن، اما اصلاً یکی نیستن!! اگه فقط ظاهر کابل های USB C رو ببینی، فکر می کنی همشون مثل هم هستن. همه یه جور سری دارن، به همون دستگاه ها وصل می شن و معمولاً هم می تونن گوشی رو شارژ کنن یا فایل جابه جا کنن. اما پشت این ظاهر ساده، تفاوت های خیلی بزرگی وجود داره.

بعضی از کابل های USB C فقط برای کارهای معمولی خوبن، ولی بعضی های دیگه اون قدر قدرتمندن که با یه کابل می تونی لپ تاپت رو شارژ کنی، چند تا مانیتور وصل کنی، هاردهای پرسرعت رو راه بندازی و کلی وسیله دیگه رو هم زمان استفاده کنی. البته برای این کارها یه کابل USB C معمولی کافی نیست. باید از کابل Thunderbolt یا USB4 استفاده کنی.

در ادامه قابلیت هایی که تاندربولت داره و با یه کابل USB C خوب و گرون میشه ازش استفاده کرد رو بررسی می کنیم تا اهمیت انتخاب کابل روشن بشه.