شاید در طول سال ها تعداد خیلی زیادی کارت SD خریده باشید و روش انتخاب هم تقریباً هیمشه این بوده که سرعت بیشتر یعنی کارت حافظه بهتر. اما این اشتباهه!
بعضی از کارت های سریع باعث میشن دستگاه کند به نظر برسه، در حالی که بعضی کارت های ارزون تر کاملاً خوب کار می کنن. بنابراین عددی که همیشه بهش توجه می شده، لزوماً اون عدد مهم و اصلی نیست و یه مشخصات دیگه ای هم وجود داره که باید بررسی بشه.
در این راهنمای خرید از وبسایت سادهگو میخوایم در مورد سرعت واقعی کارت حافظه بحث کنیم و ببینیم چه چیزی به جز سرعت خواندن و سرعت نوشتن ترتیبی مهمه. با ما باشید.
واقعاً چی باعث میشه یک کارت SD سریع به نظر برسه؟
سرعت خواندن و نوشتن ترتیبی همه چیز نیست
اون عدد بزرگی که روی جعبه می بینید معمولاً سرعت خواندن و نوشتن ترتیبیه؛ عددی که معمولاً خیلی بزرگ روی بسته بندی نوشته میشه چون از نظر تبلیغاتی جذاب تره.
این عدد نشون میده کارت با چه سرعتی می تونه یک جریان طولانی و پیوسته از داده ها رو پردازش کنه. البته این عدد دروغ نیست. سرعت خواندن و نوشتن ترتیبی مهمه، اما فقط در بعضی شرایط؛ مثلاً هنگام ضبط ویدیو یا کپی کردن یک فایل حجیم. واقعیت اینه که بیشتر مواقع، استفاده ما از کارت حافظه این شکلی نیست.
بیشتر اوقات تعداد زیادی فایل کوچک روی کارت قرار میدیم؛ مثلاً هنگام نصب و اجرای سیستم عامل، نصب و اجرای اپ ها، ضبط کلیپ های کوتاه، عکاسی پشت سر هم و موارد مشابه. اینجاست که باید واقعاً به سرعت خواندن و نوشتن تصادفی توجه کنید؛ عددی که با عملیات ورودی و خروجی در هر ثانیه یا IOPS اندازه گیری میشه.
تفاوت بین این دو نوع پردازش داده توضیح میده که چرا ممکنه کارت SD روی کاغذ سرعت خیلی خوبی داشته باشه، ولی در عمل همچنان کند و ضعیف به نظر برسه؛ چون این اعداد لزوماً ارتباط مستقیمی با تجربه واقعی استفاده از کارت ندارن.
پیدا کردن مشخصه ای که این موضوع رو اندازه گیری می کنه همیشه راحت نیست
دنبال Application Performance Class باشید
البته این روزها سازنده های کارت SD خیلی بهتر از قبل Application Performance Class رو تبلیغ می کنن. پیدا کردن این مشخصه روی بسته بندی راحت تر از گذشته شده و معمولاً خود کارت SD هم با عبارت A1 یا A2 این موضوع رو مشخص می کنه.
- A1 حداقل ۱۵۰۰ IOPS برای خواندن تصادفی و ۵۰۰ IOPS برای نوشتن تصادفی
- A2 حداقل ۴۰۰۰ IOPS برای خواندن تصادفی و ۲۰۰۰ IOPS برای نوشتن تصادفی
اما ماجرا کمی گیج کننده تر میشه، چون Application Performance Class فقط حداقل سرعت خواندن و نوشتن ترتیبی ۱۰ مگابایت بر ثانیه رو تضمین می کنه؛ عددی که برای کارت های حافظه چندان بالا محسوب نمیشه.
Command Queuing رو هم فراموش نکنید
سرعت IOPS بسیار بالاتر A2 به قابلیتی به اسم Command Queuing هم وابسته است که در اصل به دستگاه میزبان بستگی داره. اگر دستگاه میزبان از Command Queuing پشتیبانی نکنه، کارت هیچ وقت به اون سرعت ها نمی رسه و ممکنه پولتون رو برای یک کارت گران قیمت هدر داده باشید.
مشکل اینجاست که بیشتر دستگاه ها خیلی واضح اعلام نمی کنن که از Command Queuing پشتیبانی می کنن یا نه و همین موضوع تشخیصش رو سخت تر می کنه. تازه این پشتیبانی چیزی نیست که خود کارت باید فراهم کنه. یعنی نمی تونید کارت رو صرفاً داخل یک کارت خوان بذارید و بعد مشخصاتش رو روی کامپیوتر یا لپ تاپ بررسی کنید.
البته یک نکته مهم و تا حدی خیال راحت کن هم وجود داره: یک کارت A2 باکیفیت از یک برند معتبر معمولاً عملکرد بهتری از کارت های A1 دیگه داره، مخصوصاً اگر کارت های A1 از برندهای کمتر شناخته شده یا برندهایی باشن که اسمشون فقط یه مشت حروف نامفهومه. بنابراین A1 و A2 بیشتر از اینکه یک تضمین قطعی باشن، حداقل سطح عملکرد کارت رو مشخص می کنن.
سرعت ترتیبی فریب نیست
گلوگاه های دیگه ای هم برای کارت حافظه وجود دارن
این به این معنی نیست که سرعت ترتیبی حافظه بی فایده است. هنوز هم یکی از مشخصاتی محسوب میشه که باید بهش توجه کنید و کار کمی راحت تره، چون بیشتر کارت های حافظه رده بالا معمولاً در بیشتر مشخصات، عملکرد خیلی خوبی دارن.
البته این یک تعمیم کلیه و استثناهایی هم وجود دارن. به همین دلیل توجه کردن به مشخصات فنی خیلی مهمه.
مثلاً در مورد Video Speed Class باید دنبال برچسب های V30، V60 یا V90 باشید که به ترتیب حداقل سرعت نوشتن پایدار ۳۰، ۶۰ و ۹۰ مگابایت بر ثانیه رو تضمین می کنن.
- V30 برای ضبط ویدیوی معمولی 4K و ویدیوی 1080p با نرخ فریم بالا مناسبه.
- V60 و V90 برای عکاسی پشت سر هم با فرمت RAW و ضبط ویدیوی 8K یا ویدیوهای با بیت ریت بالا و خروجی های سنگین مشابه طراحی شدن.
با این حال، حتی کارتی که تمام برچسب های درست رو داشته باشه ممکنه به خاطر یک عامل دیگه محدود بشه: رابط باس.
- UHS-I حداکثر به ۱۰۴ مگابایت بر ثانیه می رسه.
- UHS-II می تونه به حداکثر ۳۱۲ مگابایت بر ثانیه برسه.
- UHS-III از نظر تئوری می تونه به ۶۲۴ مگابایت بر ثانیه برسه، اما تقریباً هیچ جایگاهی در بازار مصرف کننده پیدا نکرده.
اگر یک کارت UHS-II V90 A2 رو داخل یک درگاه UHS-I بذارید، سرعتش به سقف UHS-I محدود میشه و کاری هم از دستتون برنمیاد. مشکل از ضعیف بودن کارت نیست؛ اینجا فناوری ها اصلاً با هم هماهنگ نیستن.
پس قبل از خرید کارت حافظه جدید، واقعاً باید چه چیزی رو بررسی کنید؟
واقعاً ساده است؛ اول ببینید دستگاهی که قراره کارت رو داخلش استفاده کنید از چه نوع درگاهی پشتیبانی می کنه و بعد کارت رو بر اساس همون انتخاب کنید. این ساده ترین راه برای فهمیدن نیاز واقعیتون به کارت حافظه است، مخصوصاً اگر قرار باشه کارت رو فقط در همون یک دستگاه استفاده کنید.
مشخصات رسمی سازنده بهترین نقطه برای شروعه و معمولاً باید چیزی شبیه SD/SDHC/SDXC UHS-II compatible در اون نوشته شده باشه، چون این مشخصات هم مهمن و هم از نکات فروش محصول محسوب میشن.
البته بعضی دستگاه ها اطلاعات فنی خیلی محدودی ارائه میدن و کار کمی سخت تر میشه. مثلاً در مشخصات بعضی گوشی ها فقط نوشته شده microSD تا ظرفیت ۲ ترابایت و تازه اگر گوشی اصلاً از کارت حافظه پشتیبانی کنه.
برای پیدا کردن چنین اطلاعاتی، بهتره خیلی روی مدل های هوش مصنوعی حساب نکنید. از یک طرف، مدل های هوش مصنوعی در بررسی حجم زیادی از اطلاعات برای پیدا کردن داده های تخصصی مثل این واقعاً عالی هستن. از طرف دیگه، دقیقاً همین نوع اطلاعات چیزیه که یک مدل هوش مصنوعی ممکنه برای اینکه به هر قیمتی جواب بده، اشتباه از خودش بسازه.
اگر هیچ کدوم از این روش ها جواب نداد، میشه سراغ روش تجربی رفت: یک کارت که از سرعتش مطمئن هستید داخل دستگاه بذارید، یک بنچمارک اجرا کنید و ببینید سرعت در چه عددی متوقف میشه. اگر یک کارت دارای استاندارد UHS-II، بدون توجه به کاری که باهاش انجام میدید، همیشه حدود ۱۰۰ مگابایت بر ثانیه متوقف بشه، احتمالاً سقف سرعت دستگاه رو پیدا کرده اید.
سادهگو
