اگر زیاد با گوشی تایپ می‌کنید و نمی‌خواهید صدای شما برای تبدیل گفتار به متن به سرورهای ابری ارسال شود، FUTO Voice Input یکی از گزینه‌های قابل توجه برای اندروید است. این برنامه تبدیل صدا به متن را روی خود گوشی انجام می‌دهد و بعد از دانلود مدل مورد نیاز، برای کار کردن به اینترنت نیاز ندارد. طبق توضیحات رسمی برنامه، ضبط‌های صوتی نیز برای پردازش به سرور ارسال یا ذخیره نمی‌شوند.

مزیت مهم FUTO این است که مانند یک سرویس جداگانه برای نوشتن متن عمل نمی‌کند؛ بلکه از طریق API استاندارد ورودی صوتی اندروید با برنامه‌ها و صفحه‌کلیدهای سازگار کار می‌کند. بنابراین می‌توانید در پیام‌رسان‌ها و مرورگر و برنامه یادداشت و تقریباً هر جایی که امکان تایپ وجود دارد از آن استفاده کنید.

اگر سال‌ها از ویندوز و سرویس‌های مایکروسافت استفاده کرده باشید، ممکن است بخشی از فعالیت‌های شما در حساب مایکروسافت ثبت شده باشد. این اطلاعات می‌تواند بسته به سرویس‌ها و تنظیماتی که فعال کرده‌اید شامل جست‌وجوهای Bing، فعالیت مرورگر Microsoft Edge، فعالیت برخی برنامه‌ها و سرویس‌ها، اطلاعات صوتی و بعضی داده‌های مرتبط با ویندوز باشد. مایکروسافت امکان مشاهده و پاک کردن بخشی از این اطلاعات را از طریق Privacy Dashboard فراهم کرده است.

نکته مهم این است که خاموش کردن گزینه‌های حریم خصوصی به معنی توقف کامل همه داده‌های تشخیصی ویندوز نیست. ویندوز ۱۱ همچنان حداقل داده‌های تشخیصی موردنیاز را برای مواردی مانند امنیت، پایداری و بروزرسانی دریافت می‌کند، اما می‌توان ارسال داده‌های اختیاری و بعضی قابلیت‌های مرتبط با شخصی‌سازی و ورودی کاربر را محدود کرد.

سرقت یا گم‌شدن گوشی فقط به معنای از دست دادن یک وسیله گران‌قیمت نیست؛ بخش مهم‌تری از ماجرا، اطلاعاتی است که داخل گوشی ذخیره شده است. عکس‌ها، پیام‌ها، حساب‌های کاربری، رمزهای عبور، اطلاعات پرداخت و حتی کلیدهای عبور می‌توانند در صورت دسترسی فرد ناشناس به گوشی، در معرض خطر قرار بگیرند.

گوگل طی سال‌های اخیر مجموعه‌ای از قابلیت‌های امنیتی را برای مقابله با سرقت گوشی‌های اندرویدی توسعه داده است. قابلیت‌هایی مانند قفل هنگام تشخیص سرقت (Theft Detection Lock)، قفل دستگاه آفلاین (Offline Device Lock)، قفل از راه دور (Remote Lock) و فایند هاب (Find Hub) می‌توانند در شرایط مختلف از اطلاعات کاربر محافظت کنند. با این حال، یک ضعف مهم همچنان وجود دارد: اگر فردی رمز یا PIN صفحه‌قفل را بداند، بخشی از این لایه‌های امنیتی دیگر کارایی سابق را نخواهند داشت.

هر بار که یک فایل APK را از یک انجمن ناشناس دانلود و نصب می‌کنید یا برنامه‌ای را روی گوشی نصب می‌کنید که برای انجام کار ساده‌ای مجوزهای غیرضروری می‌خواهد، در واقع بخشی از امنیت گوشی را به آن برنامه واگذار می‌کنید. البته بررسی مجوزها و نصب برنامه از منابع معتبر همچنان اهمیت زیادی دارد، اما اندروید یک قابلیت داخلی دارد که می‌تواند یک لایه جداسازی بسیار مفید ایجاد کند؛ قابلیتی که از اندروید ۵ در دسترس بوده و بیشتر کاربران عادی تقریباً هیچ‌وقت با آن سر و کار ندارند.

این قابلیت Work Profile یا «پروفایل کاری» نام دارد. گوگل در ابتدا آن را برای سازمان‌ها طراحی کرد تا کارمندان بتوانند برنامه‌ها و اطلاعات کاری را از اطلاعات شخصی روی یک گوشی جدا کنند. اما ساختار این قابلیت برای استفاده شخصی هم کاربرد دارد، چون برنامه‌های قرارگرفته در این محیط به یک پروفایل جداگانه تعلق دارند.

مرورگرهای اندرویدی در سال‌های اخیر گزینه‌های بیشتری را در اختیار کاربران قرار داده‌اند، اما پیدا کردن مرورگری که هم ظاهر و تجربه‌ای نزدیک به Chrome داشته باشد و هم امکانات بیشتری ارائه دهد، همچنان ساده نیست. بسیاری از مرورگرهای جایگزین یا روی حریم خصوصی تمرکز زیادی دارند یا امکاناتی ارائه می‌کنند که باعث پیچیده‌تر شدن تجربه کاربری می‌شود.

یکی از گزینه‌هایی که در این میان توجه بیشتری جلب کرده، Quetta Browser است. این مرورگر مبتنی بر Chromium علاوه بر رابط کاربری آشنا، از افزونه‌های سازگار با Chrome پشتیبانی می‌کند و ابزارهایی مانند مسدودکننده تبلیغات و ردیاب‌ها و دانلودکننده ویدیو و قابلیت‌های مختلف حفظ حریم خصوصی را در خود جای داده است. صفحه رسمی برنامه در Google Play نیز پشتیبانی از افزونه‌ها و ابزارهای مسدودسازی تبلیغات و دانلود ویدیو را از قابلیت‌های اصلی آن معرفی می‌کند.

کیبورد اندروید بیشتر از چیزی که فکر می‌کنید شما را به خاطر می‌سپارد؛ مسأله این است که اطلاعات کجا ذخیره می‌شوند و آیا برای سرورهای گوگل یا سامسونگ و غیره ارسال می‌شوند یا خیر؟ اگر پاسخ مثبت باشد، قطعاً ذخیره کردن کلماتی که زیاد تایپ می‌کنید و ارسال آن برای سرورهای آنلاین، به لحاظ امنیت و حفظ حریم خصوصی یک مشکل بزرگ محسوب می‌شود.

بله، بیشتر کیبوردهای اندروید قابلیت‌هایی مانند متن پیش‌بینی‌شونده و ابزارهای کمکی دیگر را به صورت پیش‌فرض فعال دارند و به این ترتیب، با پیشنهاد کلمات پیش از تکمیل تایپ، سرعت نوشتن را افزایش می‌دهند. هر رمز عبوری که وارد می‌کنید، هر پیامی که می‌فرستید و هر عبارتی که جستجو می‌کنید، ابتدا از اپ کیبورد شما عبور می‌کند. بیشتر این کیبوردها نیز به صورت نامحسوس از این اطلاعات یاد می‌گیرند. اگر قبلاً جایگزین‌های متن باز Gboard را آزمایش کرده باشید، احتمالاً متوجه شده‌اید که گزینه‌های رایج کیبورد به صورت پیش‌فرض چه مقدار داده جمع‌آوری می‌کنند.

خبر خوب این است که بیشتر اپ‌های کیبورد امکان غیرفعال کردن قابلیت‌های مختلف ردیابی را فراهم می‌کنند و اگر این میزان کنترل برایتان کافی نیست، می‌توانید سراغ کیبوردهای متمرکز بر حریم خصوصی بروید که اصلاً داده‌ای جمع‌آوری نمی‌کنند. در ادامه‌ی این مقاله از ساده‌گو، می‌بینیم کیبورد شما چه چیزهایی را درباره‌تان می‌داند، این داده‌ها به کجا می‌روند و برای کنترل آن‌ها چه کاری می‌توانید انجام دهید.