انتقال اطلاعات از یک برنامه مدیریت رمز عبور به برنامه‌ای دیگر معمولاً دردسرهای خاص خود را دارد. روش‌های قدیمی ممکن بود کاربر را مجبور کنند اطلاعات حساس را به صورت فایل متنی یا CSV خروجی بگیرد و سپس آن را در برنامه جدید وارد کند. چنین فایلی در صورت باقی ماندن روی گوشی می‌تواند به یک خطر امنیتی تبدیل شود.

گوگل اکنون روش جدیدی را در اندروید ارائه کرده که انتقال رمزهای عبور و Passkeyها را مستقیماً بین برنامه‌های سازگار انجام می‌دهد. در این روش نیازی به ساخت فایل حاوی رمزهای عبور نیست و خود اندروید فرایند شناسایی برنامه قدیمی و انتقال اطلاعات به برنامه جدید را هماهنگ می‌کند. این قابلیت برای دستگاه‌های دارای اندروید ۸ و نسخه‌های جدیدتر طراحی شده است.

در اندروید، مجوزهای برنامه‌ها فقط به دوربین و میکروفون محدود نمی‌شوند. بعضی برنامه‌های گوگل می‌توانند به مکان دقیق، فعالیت فیزیکی یا دستگاه‌های اطراف دسترسی داشته باشند و در بسیاری از موارد این دسترسی‌ها برای قابلیت‌های جانبی برنامه استفاده می‌شوند. بررسی دوره‌ای این مجوزها می‌تواند هم حریم خصوصی را بهتر کنترل کند و هم دسترسی‌های غیرضروری را کاهش دهد.

سرقت یا گم‌شدن گوشی فقط به معنای از دست دادن یک وسیله گران‌قیمت نیست؛ بخش مهم‌تری از ماجرا، اطلاعاتی است که داخل گوشی ذخیره شده است. عکس‌ها، پیام‌ها، حساب‌های کاربری، رمزهای عبور، اطلاعات پرداخت و حتی کلیدهای عبور می‌توانند در صورت دسترسی فرد ناشناس به گوشی، در معرض خطر قرار بگیرند.

گوگل طی سال‌های اخیر مجموعه‌ای از قابلیت‌های امنیتی را برای مقابله با سرقت گوشی‌های اندرویدی توسعه داده است. قابلیت‌هایی مانند قفل هنگام تشخیص سرقت (Theft Detection Lock)، قفل دستگاه آفلاین (Offline Device Lock)، قفل از راه دور (Remote Lock) و فایند هاب (Find Hub) می‌توانند در شرایط مختلف از اطلاعات کاربر محافظت کنند. با این حال، یک ضعف مهم همچنان وجود دارد: اگر فردی رمز یا PIN صفحه‌قفل را بداند، بخشی از این لایه‌های امنیتی دیگر کارایی سابق را نخواهند داشت.

هر بار که یک فایل APK را از یک انجمن ناشناس دانلود و نصب می‌کنید یا برنامه‌ای را روی گوشی نصب می‌کنید که برای انجام کار ساده‌ای مجوزهای غیرضروری می‌خواهد، در واقع بخشی از امنیت گوشی را به آن برنامه واگذار می‌کنید. البته بررسی مجوزها و نصب برنامه از منابع معتبر همچنان اهمیت زیادی دارد، اما اندروید یک قابلیت داخلی دارد که می‌تواند یک لایه جداسازی بسیار مفید ایجاد کند؛ قابلیتی که از اندروید ۵ در دسترس بوده و بیشتر کاربران عادی تقریباً هیچ‌وقت با آن سر و کار ندارند.

این قابلیت Work Profile یا «پروفایل کاری» نام دارد. گوگل در ابتدا آن را برای سازمان‌ها طراحی کرد تا کارمندان بتوانند برنامه‌ها و اطلاعات کاری را از اطلاعات شخصی روی یک گوشی جدا کنند. اما ساختار این قابلیت برای استفاده شخصی هم کاربرد دارد، چون برنامه‌های قرارگرفته در این محیط به یک پروفایل جداگانه تعلق دارند.

اگر هنگام کار با گوشی اندرویدی متوجه یک نقطه کوچک سبز یا در برخی گوشی‌های جدیدتر یک نشانگر آبی در گوشه بالای صفحه شده‌اید، احتمالاً با یکی از قابلیت‌های مهم حریم خصوصی اندروید روبه‌رو هستید. این نشانگرها تصادفی ظاهر نمی‌شوند و برای اطلاع‌رسانی درباره دسترسی برنامه‌ها به اطلاعات و حسگرهای حساس گوشی طراحی شده‌اند.

نقطه سبز معمولاً زمانی ظاهر می‌شود که یک برنامه از دوربین یا میکروفون استفاده می‌کند. اندروید از نسخه ۱۲ به بعد چنین هشداری را در اختیار کاربران قرار داده است تا مشخص باشد چه زمانی یک برنامه به این سخت‌افزارهای حساس دسترسی دارد. در نسخه‌های جدیدتر اندروید، دسترسی به موقعیت مکانی نیز با سازوکارهای شفاف‌تری به کاربر اعلام می‌شود.

کیبورد اندروید بیشتر از چیزی که فکر می‌کنید شما را به خاطر می‌سپارد؛ مسأله این است که اطلاعات کجا ذخیره می‌شوند و آیا برای سرورهای گوگل یا سامسونگ و غیره ارسال می‌شوند یا خیر؟ اگر پاسخ مثبت باشد، قطعاً ذخیره کردن کلماتی که زیاد تایپ می‌کنید و ارسال آن برای سرورهای آنلاین، به لحاظ امنیت و حفظ حریم خصوصی یک مشکل بزرگ محسوب می‌شود.

بله، بیشتر کیبوردهای اندروید قابلیت‌هایی مانند متن پیش‌بینی‌شونده و ابزارهای کمکی دیگر را به صورت پیش‌فرض فعال دارند و به این ترتیب، با پیشنهاد کلمات پیش از تکمیل تایپ، سرعت نوشتن را افزایش می‌دهند. هر رمز عبوری که وارد می‌کنید، هر پیامی که می‌فرستید و هر عبارتی که جستجو می‌کنید، ابتدا از اپ کیبورد شما عبور می‌کند. بیشتر این کیبوردها نیز به صورت نامحسوس از این اطلاعات یاد می‌گیرند. اگر قبلاً جایگزین‌های متن باز Gboard را آزمایش کرده باشید، احتمالاً متوجه شده‌اید که گزینه‌های رایج کیبورد به صورت پیش‌فرض چه مقدار داده جمع‌آوری می‌کنند.

خبر خوب این است که بیشتر اپ‌های کیبورد امکان غیرفعال کردن قابلیت‌های مختلف ردیابی را فراهم می‌کنند و اگر این میزان کنترل برایتان کافی نیست، می‌توانید سراغ کیبوردهای متمرکز بر حریم خصوصی بروید که اصلاً داده‌ای جمع‌آوری نمی‌کنند. در ادامه‌ی این مقاله از ساده‌گو، می‌بینیم کیبورد شما چه چیزهایی را درباره‌تان می‌داند، این داده‌ها به کجا می‌روند و برای کنترل آن‌ها چه کاری می‌توانید انجام دهید.